Son dönemlerde yazılarımın ağırlıklı olarak öne çıkan figürü Eminbey’in meraklıları arttı. Gelip bana soruyorlar, “Kim bu Eminbey?” diye..ben ne kadar anlatıyorsam da yine de “yok, yok biz tanır mıyız?” diye ısrar da ediyorlar. Halbuki ne tanıyacaklar, onlar yakın çevremden biri sanıyorlar.Gelen maillerden de sorulunca bir merak uyandırdığını ve Eminbey’i açıklama gereği hasıl oldu.
Eminbey, bir Dünya insanı. Müslüman evet ama hani beş vakit namaz kılar mı diye sorarsanız, onu bilmiyorum ama annesine sorsan kılmıyormuş. Ben onun yayla çimenlerinde bile ikindi namazını kıldığına gözlerimle tanık oldum. Öyle yanında korkacağı birileri de yoktu yani. Ha namazında niyazında biri mi derseniz bana öyle de gelmiyor. Yani beş vakit namaza beş daha katıyor diyemem ama inancından şüphem yok. O, Dünya’nın neresinde olursa olsun ölen her hangi biri için “vah vah, Allah rahmet eylesin” diyebilen biri.. ölenin Müslüman mı, Hıristiyan mı, Ateist mi, ya da Dünya’daki 200 dinden herhangi birisinden olup olmamasına bakmaksızın “Rahmet” okuyabilen biri..
O “Bey”liğin revaçta olduğu dönemler ki, şapka ve fötr farkının olduğu, hani Şener Şen’in “Züğürt Ağa” filmindeki fötr şapkasının Kemal Sunal’ın da kullanmasına müsamaha gösteremediği Türkiye’deki 1970’li yıllardır.Birine iltifat etmek istersen “Bey” dendiğinde hani “kel fatme” gibi kabaran tipler olurdu ya, asıl Eminbey, onlardan biriydi. O’na “bey” denmediği zamanlar da, sizi duymamazlıktan gelen, hatta çok iyi tanıdığı halde insan bile saymayan, selamınızı bile almayan, kendini beğenmiş biriydi Asıl Eminbey.. Biz onu bildiğimizden özellikle de o “Bey” ifadesini ona söylerken, ses tonumuzu da yükseltir, çevrede olanların da “kimdir bu adam” diye de bakışlarını çevirmelerini sağlardık ki daha fazla şöyle gerile gerile “Bey”liğinin tadını çıkarabilsin. O’na bu hazzı verdiğimiz adı aslında farklı olan ama onun bana benim de ona “Eminbey” dediğimiz kişi Eminbey..yani günümüze göre tasvir edersek, yeni kuşağın “kanka” dediği tip, o Eminbey.Benim kankam..
Eminbey, hümanist aynı zaman da ama o sadece kendine “Bey” diyenlere öyle..yok eğer siz “Bey”i unutursanız, söylemezseniz yukarda da dediğim gibi o zaman size karşı nahümanist biri. “iltifat, marifete tabi”dir sözünü hak eden biri..Gerçek Eminbey’i güya biz dilimize doladıydık kankamla..o zaman bu zamandır birbirimizi nerede görsek o bana “Eminbey” ben ona “Eminbey” diye hitap ediyoruz. Gerçek isimlerimiz, kendi aramızda “Eminbey” oluverdi. Bu zamanla çevremize de yayıldı ve biz, her hangi birimiz herhangi bir yerde birbirimizden söz ederken de “Eminbey” den söz ettiğimiz de bunun aslında kim olduğunu o yakın çevremiz de ezbere bilir oldu artık.
Aradan bir süre geçmiş, o dönemler hani Almanya’dan birisi bir minibüs getirir ve köye bağışlarsa bu amme hizmeti nedeniyle gümrükten muaf araçlar devri vardı. Hemen tüm köylerde vardı bir dönemler bu model minibüsler, dolmuşluk yaparlardı. Öyle bir minibüse bindik bir akşam üzeri, ön koltuktayız benim kankayla..minibüste arka koltuklara kim binmiş haberimiz yok tabi. Biz kankamla “Eminbey”li konuşurken, arka tarafta gerçek adı Emin olan amcamızın oturduğundan haberimiz yoktu. Bir ara , “ne haber Eminbey” dedim, “iyilik Eminbey” cevabını aldım kankamdan. Sonra biraz daha yüksek sesle “Emin misin Eminbey” dedim. Zaten köy minibüsü, herkes tanıdık diye biraz da sesimiz yüksekçe çıkınca, adı “Emin” olan amcamız, bizim ona bir şey söylediğimizi zannedip bize arka taraftan aynı tonda “Eminim emin” diye bir çıkışınca ikimiz de mosmor oluverdik.
Minibüste bulunan kim varsa, herkes gülmeye başladı tabi anladılar durumu ama biz köye varıncaya kadar çıt çıkarmadık. Emin amcamız varken arabada bizim önde oturuyor olmamız tabi gelenek olarak ayıp kaçtı. O bizi kendisinden söz ettiğimizi sandı haklı olarak ama bizim gerçekte Emin amcamızla ve “Eminbey” ifademizle de alakası yoktu. Yanlış anlaşılmanın verdiği mahcubiyeti, zaman zaman hala yüzümüze vurur tabi Emin amcamız. Araç yolu yarılamamış olsa, veya hareket etmemiş olsaydı zaten hemen iner ve ön koltuklardaki yerimizi Emin amcamıza zaten verirdik ama bir mahcup olduk sormayın.
İşte o zaman bu zamandır kendi aramızdaki o “Eminbey”dir sözünü ettiğim Eminbey..Gerçek Eminbey, Türkiye’nin soylu elitlerinin, Türkiye’de Egemen gücün temsilcisi görüşün önde gelenidir. O geleneğin insanıdır. Benim Eminbey, o hümanist dediğim dünya insanı olan kankamdır. Yanı sahte Eminbey’dir aslında. ama bakmayın sahte dememe, “sahtekar” biri değildir. Sadece o asıl Eminbey’in bize tepeden bakar tavrının ürünü olan “Eminbey”dir yani. Her şeyi sınırsızca konuşup, paylaşabildiğim, hatta benim aklıma gelmeyenleri de bana hatırlatan ve de tamamlayan Dünya’ya bakışından ilham aldığım kankam..söylediklerine inanabildiğim, güven duyabildiğim, en samimi ahbabım, dostum diyebildiğim insandır.
Yoksa öyle “Eminbey”, okurlarımın tanıyabileceği ünlü biri değildir. Boşuna merak edilmesin kısaca, normal bir insan. Ülkesinin birlik ve bütünlüğünden yana, Dünya’da tüm insanların mutlu yaşamasından yana, Allah’ın sevmediği insanı yaratmayacağına inanan, haksızlığın haksızdan kaynaklandığına inanan biri. Ha annesi ve babasının beş vakte beş vakit daha katmasını istediği, sırf bunu yapmadığı için de annesi ve babasının gözünde biraz eksilerde görünen biri. Evli ve biri kaza olmak üzere dünya tatlısı hatta bizim yöremiz Karadeniz’in Burmalı tatlısı diyebileceğim 4 çocuk babası olan biri işte. Asıl Eminbey değil, bizim Eminbey,Yani öyle çok afilli biri değil anlayacağınız.Kürt, Türk, laz, Çerkez, Abhaz, Gürcü, Çingene,Arap,beyaz, zenci değil bir “insan” kısaca. Bilmem anlatabildim mi Eminey’i “Kimdir bu Eminbey” diye soranlara.kalın sağlıcakla..
Not: Bu yazım aynı zaman da www.hizmetgazete.com , www.kuzeyhaber.com ve Hizmet Gazetesi’nde yayınlanmıştır.(mka)
