Öyle olmasaydı, böyle olmazdı. Bayburt’ta bir derviş; Kenan Yavuz. Bayburt’ta sadece bir müze gezmedim. Köklerine, toprağına ve geleceğine sarsılmaz bir inançla sarılmış bir insanın, kendisine inanan ailesi ve bir avuç gönül insanıyla birlikte yazılan hakiki bir destana şahit oldum. Bayburt Etnografya Müzesi…Yüzlerce yıllık Anadolu mirasını Bayburt’un Demirözü’nde yeniden ayağa kaldıran, geçmişi geleceğe bağlayan bir mucize. İnsanı, toprağı, ahşabı, taşı, hayatı, düğünü, nahırı, kapısı, çömleği ve insan ruhuna dokunan her ayrıntısıyla sizi içine çeken, gezerken yalnızca bir müzeyi değil, bizzat Anadolu’nun yaşayan hafızasını dolaştığınızı hissettiren eşsiz bir mekân. Aslında her şey o cümlenin içinde sır’lı: “Öyle olmasaydı, böyle olmazdı.” Hayranlıkla girdim. Sessiz bir minnetle gezdim. Allah nazardan saklasın. Bu emeği, Bu samimiyeti, Bu tevazuyu, Bu toprağa ve insana duyulan derin sadakati… İnsan, böylesi bir gayretin karşısında yalnızca hayran kalmıyor, aynı zamanda şükrediyor. Çünkü burada bir müze değil, bir ömrün inancı; bir ailenin fedakarlığı, bir avuç insanın Anadolu’ya duyduğu vefa sergileniyor. Anadolu, yalnızca bir coğrafya değil, insanlığın hafızasında kök salmış büyük bir medeniyettir. Taşında sabır, toprağında bereket, insanında irfan vardır. Her köyünde bir hikâye, her kapısında bir dua, her eşyasında geçmişten geleceğe uzanan bir emanet saklıdır. Bir gün söylemiştim: “Hepimiz vazgeçsek, Bayburtlu vazgeçmez.” Meğer Allah söyletmiş. Rahmetli annemin sevdiği Çoruh Nehri’nin Bayburt’una dünyadan ödüller yağdıran bu güzel dervişe; onun ailesine, yol arkadaşlarına ve bu emaneti yaşatan bütün insanlara gönülden müteşekkirim. Bu müze, Anadolu’nun hala nefes aldığının, köklerine sahip çıkanların, geleceğe de ışık tutabileceğinin en güzel kanıtıdır. Anadolu’nun dervişlerine, erenlerine ve bu kadim toprağın sessiz kahramanlarına selam olsun. (süleyman soylu)