Sahnemiz dünya, figüran bizler. Geçen ömrümüz bazen gelir yadımıza, tek kişilik oyun seyreder gibi geçmişi düşünmemizin ardından nedendir oyuncuya hep kötü not vermemiz. Hep ezilmiş hayallerimizin içine eden değil midir hayatın gerçekleri. Kızgınlığımız hep kadere olmadı mı ? Herkese kahpelik etmedi mi talih denen meret?
Huzuru arıyoruz….
Yarınlardan medet umuyoruz her gece. ama bitmedi gitti bu sorunlar, sıkıntılar. Kaç küfür sallasak şöyle ağız dolusu en okkalısından acaba çare olur mu? Hem de en değerlisine. Rahatlar mıyız?… Yine olan bir sigaraya oluyor. İçimizde ki ateşi söndürmeye çekiyorken cayır cayır yanışına aldırmıyoruz.
-Bitmedi, bitmedi, bitmiyor bu sıkıntılar . Bitecek gibi de görünmüyor….
Çocukluğumuzda oyuncak derdinden sıyrılıp, dert olmaktan çıktığında ilkokul ödevleri hep sıkar oldu canımızı. Derken ortaokulda oyunsuz zamanı hayattan saymadık, ve yetmeyen harçlıklardı canımızı sıkan. İlk sevdamızda lise köşelerinde utanmadan kızaran yüzümüzü saklama gayreti yüreğimize oturdu hep. Canımız yandı, kaç defa ağlamak istedik. Tüm gayretlerle üniversite kazanma hevesi sardığında, sorunlarımızın dallanıp budaklanmaya başladığını hissettik.
Adam olma hevesiyle hayaller kurduk hayata dair. Gelecek korkusu sararken ruhumuzu ne kadarda yardıma muhtaç olduğumuzu anladık. Hayat kocaman birer şamar karşımız da. Mecalsiz cüssemiz ezilmede, eza çekmede. Kaçmak, saklanmak istedik, kah aç kah beş parasız geçerken sokaklardan amacımızı kaybettik kaldırımlarda. Kolay değildi zorlanıyorduk. Oh be! bitti dediğimizde elimize verilen diplomayla atıldığımız hayat, iş bul ! evlen ! dedi. Bulduk evlendik. Bak başımız göğe erdi sandığımızda, aslında hayat tam boka sardığımızı şak diye suratımıza çarptı. Kendini idare etmekten acizken başkasını da sırtımıza yüklendik. Kalabalıklara karıştığımızda aslında kimsenin kimseden farkının olmadığını anladık.
Ali hanımından ayrılıyor canı sıkkın, Osman üniversite kazanamayan oğluna iş bulamamaktan korkuyor, kadir ev alacak parası denk gelmiyor. İsmail baba olacak karısı hamile , yüreği ağzında. Cenk soruşturma geçiriyor gece uykuları kaçıyor. Burhan’ın kredi kartı patlamış , karısından utanıyor. Yakup hasta babasının derdinden acı çekmekte. Yusuf kızını evlendirecek mahcup olmamak için düşünceli hep. Ömer istifanın eşiğinde .Hasan gecesini gündüzüne katıp çift vardiya çalışırken çocuklarının büyüdüğünü kaçırdığının farkında bile değil.
-Bitmedi bitmedi bitmiyor, bitecek gibide görünmüyor….
Evim olsun, oluyor ardından arabam olsun, oluyor, yazlığım olsun, oluyor param olsun, oluyor . bide bakmışsın yaş 50 olmuş emeklilik sevdası başlarken, saçların ağarmışken, rahatı buldum dediğinde ağrıyan beline çift yastık istemeye başlıyorsun . ardından yakana yapışan şeker ve tansiyon belasına avuç avuç hap yutmaya başladığında sabah kahvaltısında, camiye gidebildiğine şükrediyorsun . hani hayallerin vardı dağlara çıkıp gezecektin hani denizde yüzerken yarın iş korkusu çekmeycektin emekliydin ya . gezecektin gece yarılarına dek , hesapsızca, rahatlayacaktın ne oldu da değişti hesapların . bak daha ekmek bile yiyemiyorsun şekerin çıkar diye . Ama hala evin üstüne bir kat daha çıkmaktan bahsediyorsun. Oğluna kızıyorsun akılsız diye. Bitmedi daha hevesin, bak mezarlık çağırıyor duymuyor musun?. Yetmişi geçeli çok oldu babalık , ses daha yakından geliyor her sabah.
Geçiyor zaman ömür bitiyor. Gün günü kovalarken, batan her güneşle sende bitiyorsun. Ama daha yapacakların bitmemiş, yine akşam olmuş. Oysa hala hayallerin var, dünya tatlı ama çektiğin hep sıkıntı. Dertleşirken kendinle geçmişe özlemin sarar ruhunu, hey gidilerine karışır eyvahların.
Bitmediğini düşündüğün o dertlerin var ya! bir gün gelir bir bakarsın feri gitmiş gözlerinde flaş gibi patlar pamuğunu tıkadıklarında sessiz bir tıkla bir bakarsın bitmiş olur.
Ardından iyi adamdı dediklerin de . bak bitti !. Huvel Baki.. nokta
Onun için hayat o kadar ciddiye alacağınız bir şey değil, değmez. Boş verin yarını bu güne bakın sen istesen de istemesen de yarın gelecek. Bu gün ne yapıyorsun ona bak. Yoksa yarın düzeleceğini, sıkıntıların biteceğini sanıyorsan yanılıyorsun. Her doğan güneş sana dert doğuruyor farkında değilsin . Umut dan beklentin varsa , eğer ona güveniyorsan san tek hediyesi sadece steril pamuk olacaktır. Elinden geleni yap kendi adına işi kimseye bırakma, boş ver salla gitsin düzeltemeyeceğin şeyler. Yapamıyorsan ardından üzülmek kadar büyük gaflet olamaz.
Boş ver şimdi ötekileri, berikileri sen kendine iyi davranabiliyor musun ona bak.
Eğer davranmıyorsan bence yarın ki ilk işin o olsun . dene bir…
Kalın sağlıcakla ……